23.10.2007

Gruwelijke droom:
We logeren in een luxe hotel, schitterend, dik rood taptijt op de lange gangen, deur met koperen knop, pinpas-kaartje voor de toegang. Er achter een suite, uitzicht op zee, zacht opwaaiende vitrages voor de balkondeuren, grote klerenkast met ruime keus, eerlijke parfum, een schitterend bed met crèmekleurige glanzende lakens, Soms was het even zoeken naar onze kamer 417, je had een lange en een korte weg, pontificaal over de trap en langs de portiersloge. Bij de lange weg liep je meer verborgen, langs een donkerrode met pluche bekleed immens atrium, door een klein poortje, dan was je achter de portier om op straat. We zouden verhuizen, onderling in de groep medereizigers van kamers verwisselen. Het was nogal verwarrend. Wie had nou wat, wie zou nou langer blijven en welke kamers bleven erover. Ik wilde wel een kijkje nemen, nam een klein zomertasje mee met zwemspullen. Aan het zwembad zittend aan het terras, zag ik in het water een schermutseling tussen twee mannen. Een enorme plas bloed vloeide uit.Voor mijn ogen werd een moord gepleegd. De lange slungel werd onmiddellijk door de bewakers in hechtenis genomen.Tot mijn verbijstering zag ik Robbert ook in het water springen. verstijfd bleef ik staan, verwilderd keek ik rond, plotseling stond hij voor me en gaf me een kleddernat fototoestel. Bewaar dit, zei hij, jammer genoeg zijn alle foto's mislukt, maar misschien is er nog iets aan te doen. Met het toestel in mijn tasje wilde ik naar de kamer gaan, maar halverwege durfde ik niet meer. Was men daar op zoek naar een dader, wat stond er op de foto's, zouden ze mijn spullen al uit de kamer hebben gehaald. Ik was totaal verward en vluchtte langs de lange weg de straat op. Nu heb ik helemaal niets meer, dacht ik. Later op die dag ben ik teruggekeerd naar het hotel. Ik zag niemand die ik kende. Een vriendelijke man probeerde me met zachte praat met zich mee te lokken. Toen zag ik dat hij een briefje in zijn hand had, kamer 417 stond erop. Ik zei vlug dat ik nog even een boodschap moest doen en hij liet me gaan. Op straat wist ik het weer, nu heb ik helemaal niks meer. Ik liep door en dacht aan een andere droom over het meisje in Jaen, dat tussen de geparkeerde auto's voor me uit rende. op blote voeten, als een kleine grijze schim glipte ze steeds voor me uit en ik moest er achteraan. Toen was ik met haar, bovenin het dorp aan een straat met kiezelstenen geplaveid, achter een statige Mahonie deur in een prachtige grote finca terecht gekomen.Er gebeurde daar verder niet zoveel. Een beetje de sfeer van de drie zusters van huize Alba van Lorca. Ik zat in het voorportaal aan een sierlijk eiken tafeltje te wachten, een spelletje spelend met het kleine meisje. De vloer was bedekt met een geblokt patroon van witte en zwarte marmeren tegels. Plotseling kwam zij de woonkamer uit. Ze was zo helder, een rijzige jonge vrouw met een prachtig gezicht. Ik heb haar toen ik wakker werd nog getekend. Helaas kwam er verder geen boodschap uit.
Nu werd ik wakker in de stilte van mijn eigen bed.
Zal ik nog een dezer nachten eens proberen om haar terug te dromen?